باطن مردهء جهل به سبب ارشاد و تعليم زنده شده هر آينه به پسرى اولى باشد . و ما را به محمد بن اسماعيل ولادت روحانى افتاده است ؛ و به سبب اسرار علوم ، شايد كه خود را فرزندان او گوييم و انتساب ياد كنيم . القصه ، گفت او پسر محمد بن اسماعيل است و ولىّ محمد و وصى و نايب او . او را به من سپرده بود تا بپرورم و از دشمنان پنهان دارم . اكنون امانت خود بگذاردم و راز نهفته آشكارا كردم ؛ امام شما اوست . شيعه به متابعت و مشايعت عبد اللّه موافقت كردند و ميمون قداح به ديه سلميّه ، از حدود حمص ، وفات يافت . از فرزندان قداح « 1 » ، ابو شلعلع ، به ولايت عراق و شهر كوفه با پسرى آمد و گفت من داعى امامم ، و ظهور امام نزديك است . و از دعات ابو القاسم ، حوشب را به دعوت به يمن فرستاد و فرمود كه داعيان را به اطراف جهان فرستد . او اهل يمن را در دعوت آورد . و ابو عبد اللّه صوفى محتسب را از قبيلهء كتامه « 2 » ، به دعوت اهل مغرب فرستاد ، تا او خلقى بسيار را به دعوت درآورد . و مكتوبات فرستاد به استدعاى پسر عبد اللّه بن ميمون و او را به دعوت تهييج و تحريض كرد ، تا چون كار عبد اللّه از [ تراقى مراقى ] بگذشت و بيشترى از حدود قيروان و سجلماسه بگرفت ، پسر عبد اللّه روى بدان طرف نهاد . چون به سجلماسه رسيدند ، ابو عبد اللّه كتامى به خدمت او مبادرت نمود ، بر سبيل استقبال ، و خدمت كرد و گفت : من به ولايت‌ها به نيابت تو دعوت مىكردم ؛ اكنون چون « 3 » تو رسيدى ، به حكومت تو اولىترى . او به جواب گفت من پيشتر مىگفتم كه داعى امامم ، چون هنوز هنگام ظهور امام نبود ؛ اكنون گاه ظهور آمد ، مىگويم مهدى منم از اولاد اسماعيل بن جعفر صادق . و به روايتى ديگر ، چون عبد اللّه بن ميمون قداح نماند ، فرزندان او دعوى كردند كه ما اولاد عقيل بن ابى طالبيم . و كارهاى خود را پنهان مىداشتند و خود را پنهان و پوشيده « 4 » . چون احمد بن عبد اللّه بن ميمون قداح نماند ، فرزندى محمد نام از او بماند . او نيز وفات يافت ؛ و سه پسر احمد و حسن و حسين از او يادگار ماندند در سلميه . و در بغداد هم از فرزندان قداح ، ابو شلعلع بود . چنين دعوى كرد كه وصى و صاحب امر منم ؛ چنان‌كه دعات شهرها ، از يمن و مغرب و

--> ( 1 ) . در مجمع م آمده : ذكر ظهور و خروج مهدى ابو محمد عبد اللّه بن محمد بن عبد اللّه بن ميمون بن محمد بن اسماعيل بن جعفر صادق و هو الاول من الخلفاء العلويين از فرزندان قداح ؛ در مجمع دو زبده و ص چنين عنوانى نيامده است . ( 2 ) . ص : سفيد و افزوده از روى مجمع ملى و مجمع د است ؛ مجمع م : چون كار ابو عبد اللّه در مغرب زمين رونق و رواج تمام يافت . ( 3 ) . ص : حو ؛ مجمع م ندارد ؛ مجمع د : اكنون چون تو . ( 4 ) . مجمع م : و خود را پوشيده ؛ مجمع ملى : و خود را نيز پنهان و پوشيده بودند ؛ مجمع د : و خود را پوشيده مىداشت .